തുകൽ സഞ്ചി...

ചുവന്ന വെള്ളം നിറച്ച തുകൽ സഞ്ചി,
വീർക്കുകയും ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത്,
അതിനപ്പുറം നീ എന്തൊക്കെയോ ആണെന്ന് കരുതിയത് എന്റെ തെറ്റ്,
നീ ഇരിക്കുന്നിടത്തു കുത്തിക്കയറുന്ന
വേദന,
പിടച്ചിൽ,
നീറ്റൽ,
എന്തോ വെച്ചു കൊളുത്തി വലിക്കുന്ന
അസഹ്യത,
ഭാരം,
നീ വീർത്തു പൊട്ടുമെന്നു പലപ്പോഴും കരുതി,
അതു നീയാണെന്നു ധരിച്ചു,
തെറ്റ്‌,
നീ ഒരു തുണ്ടു ചുരുണ്ട മാംസക്കീറു..
നിനക്ക് ആരെയും വിളിക്കാനാവില്ല,
ആരുടേയും വിളി കേൾക്കനുമാവില്ല,
ഹൃദയം ഹൃദയത്തോട് പറയുമെന്ന്
പറഞ്ഞതൊക്കെ തെറ്റ്,
ഹൃദയം ഹൃദയത്തെ കേൾക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞതും തെറ്റ്,
നീ വെറുമൊരു യന്ത്രമാണ്..
ആരോ ഏല്പിച്ച പണിയെടുക്കുന്ന യന്ത്രം..
ആകാശത്തിനു കീഴെ മരണം പരക്കുമ്പോഴും
നീ പണിയെടുക്കുന്നുണ്ട്,
പണി നിർത്താൻ പോകുന്നതിന്റെ ഉത്സാഹം നിന്നിലുണ്ടോ?
ഉണ്ടാവില്ല, നീ ഒരു യന്ത്രം മാത്രം.
എന്നിട്ടും ആരാണ് അവിടെ കുത്തി കീറുന്നത്?
എവിടെയാണ് ഈ പിടച്ചിൽ തുടങ്ങി ഒടുങ്ങുന്നതു?
ആരാണ് ഇടനെഞ്ചു ഊതി വീർപ്പിക്കുന്നതു?
ഏതു ഭാരമാണ് അവിടെ കയറിയിരിക്കുന്നത്?
ഏതു കൂർത്ത കൊളുത്തിന്റെ മുനയാണ്
എവിടേക്കോ കൊരുത്തു കേറുന്നത്?
അത് നീയാവില്ല, നിന്നിലേക്കാവില്ല,
ശൂന്യത ഒരു പദാർഥവും, ഇരുൾ അതിന്റെ രൂപവും ആയി മാറുന്നിടത്തെവിടെയോ,
ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു ചുഴിയുണ്ട്,
എല്ലാം വലിച്ചെടുക്കുന്ന ചുഴി..
അവിടെയെവിടെയോ ആണ് ഞാൻ..
അത് നിന്നിലാവില്ല..
നീ ആ ചുവന്ന വെള്ളം തുപ്പുകയും കുടിച്ചിറക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുക,
അതാണ് നിന്റെ പണി..