എന്റേത് പ്രണയമായിരുന്നെങ്കിൽ

അറിയില്ലെനിക്ക് നിന്നോടെനിക്കെന്താണെന്നു,.. ഞാനതിനെ പ്രണയമെന്നു ധരിച്ചു, ഒരിക്കൽ നീയും... നീയെന്നിൽ ശ്വാസവും ഊർജവും നിറക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. നിന്റെ സാന്നിധ്യങ്ങളിൽ ഞാൻ പൂർണമാകുന്ന അനുഭൂതി അറിഞ്ഞു.. നിന്റെ പ്രണയം എന്റെ ആത്മവിശ്വാസമായി.. എന്നിൽ ഞാനൊരിക്കലും തിരിച്ചറിയാതിരുന് ന എഴുത്തിന്റെ മുളകൾ തളിർത്തു.. ഒന്നുമല്ലാതിരുന്ന ഞാൻ നിന്നിലൂടെ എന്തെല്ലാമോ ആയി മാറുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.. ഞാൻ എന്നെ, എന്റെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങളെ, എന്നെ സംതൃപ്തനാക്കുന്ന, എന്നെ പൂർണനാക്കുന്ന ഈ ജീവിതത്തിന്റെ ധന്യതയെ നീയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. നിന്നിലേക്കുള്ള വാതായനങ്ങൾ അടയുമ്പോൾ വിരഹത്തലെൻ ഹൃദയം തപിച്ചു.. നിന്നിലുള്ള എന്റെ വിശ്വാസങ്ങൾക്കു തെളിമ മങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുട്ട് നിറയുകയും ഞാൻ വഴി നഷ്ടപ്പെട്ടവനാവുകയും നെഞ്ചു നെടുകെ പിളർന്നവനാവുകയും ചെയ്തു.. നിന്നെ തുളയ്ക്കുന്ന ആയിരം ചോദ്യങ്ങളാൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ചം വീണ്ടെടുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നോടു ം നീ എന്നോടും കലഹിച്ചു.. നുറുങ്ങുന്ന നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വേദനകളിൽ ഞാൻ നിസ്സഹായനായി.. വെറും കേൾവിക്കാരൻ മാത്രം ആയി.. അതോടെ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും ഉപയോഗശൂന്യനും ആയി ഞാൻ മാറി.. നീ അഗ്നിയുടെ ചക്രവ്യൂഹങ്ങളിൽ ഉഴറി വീണ്ണീറാകുമ്പോൾ, ഞാനെന്നോ തിരഞ്ഞെടുത്ത ചൂഴ്ന്നു കറങ്ങുന്ന മലരികളിൽ മറ്റുള്ളവർക് എന്നെ വിട്ടു കൊടുക്കുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു.. അതോടെ എന്റെ പ്രണയം അവിശുദ്ധമായി.. എന്നിലർപ്പിച്ച നിന്റെ സ്നേഹം നിന്റെ ഏറ്റവും വല്യ പിഴവെന്നു നീ സ്വയം ശപിച്ചു.. നീ കാണാത്ത എന്റെ ഉള്ളം മുഴുവൻ നീയാണെന്നും, നീ കാണുന്ന എന്റെ പുറം ഞാൻ ഏറ്റിയ ഒരു ചുമടാണെന്നും, അതു കണ്ടെന്നേ വിധിക്കല്ലേയെന്നും ഞാൻ യാചിച്ചു.. ഞാൻ വാദിച്ചു.. ഞാൻ കലഹിച്ചു.. പക്ഷെ എല്ലാത്തിനുമൊടുവിൽ എന്റെ പുറം മാത്രമായി ഞാൻ നിനക്ക്.. എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നിന്നെ, നിന്നോടുള്ള എന്റെ ആർത്തിരമ്പുന്ന പ്രണയത്തെ, നീ എന്റേതും ഞാൻ നിന്റേതും ആകാനുള്ള അടങ്ങാത്ത എന്റെ ദാഹത്തെ, അതിനാകാതെ പോകുന്നതിന്റെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന നിരാശകളെ, നിന്റെ നോവിന്റെ വെറും കാഴ്ചക്കരൻ ആകുന്നതിന്റെ ഹൃദയം പൊടിക്കുന് ന നിസ്സഹായമായ ആകുലതകളെ, നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ അപാരമായ ഭയത്തെ, ഏതോ ഇരുളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണ്ടു പോകുന്നവന്റെ വിഹ്വലതകളെ, ശ്വാസം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ പ്രാണ പിടച്ചിലുകളെ, എല്ലാമെല്ലാം നീ പുശ്ചിച്ചു, നിന്ദിച്ചു, പരിഹസിച്ചു, അവഗണിച്ചു... നിന്റെ മനസ്സിനു ഞാൻ ഏല്പിച്ച മുറിവുകളെ പ്രതി എല്ലായ്‌പോഴും ഞാൻ സ്വയം ശപിച്ചു.. നിന്റെ എന്നോടുള്ള വിശ്വാസങ്ങൾ തകർന്നതിൽ ഞാൻ സ്വയം നിന്ദിച്ചു.. നിന്നെ നോവിന്റെ അഗാധ ഗർത്തങ്ങളിൽ തള്ളിയിടുകയും അതിൽ നിന്ന് ഒരു കൈ തന്നു നിന് നെ കരകയറ്റാൻ ആകാനാകാതെ പോകുന്നതിലും ഞാൻ തകർന്നു.. എന്റെ മരണം എന്നെ എത്രയും വേഗം ആശ്ലെഷിച്ചെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനായി ഞാൻ എത്രയോ പ്രാർഥിച്ചു.., നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ളവൻ ആയി മാറാൻ ആയില്ല എനിക്കൊരിക്കലും.. നീ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോലെയും ആവാൻ എനിക്കായില്ല.. നിന്റെ ആപത്തിൽ ഞാൻ രക്ഷയായില്ല.. നിന്റെ വേദനകളിൽ ഞാൻ നിനക്ക്‌ ആശ്വാസവുമായില്ല.. ഞാൻ നിനക്കായി ഒന്നും ത്യജിച്ചില്ല.. ഞാൻ നിനക്കായി മരിച്ചതുമില്ല.. അതു കൊണ്ടു എന്റേത് പ്രണയവുമല്ല.. ഞാൻ ശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും ഞാൻ നിന്നെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു.. ഹൃദയം പിടഞ്ഞ് വേദനിച്ചു.. നിനക്കായി, നിന്റെ ഒരു നോട്ടത്തിനായി കണ്ണിമക്കാതെ മണിക്കൂറുകൾ കാത്തിരുന്നു.. നെഞ്ചു പൊട്ടും വിധം നിന്നെയൊർത്തു, നിന്നെ അറിയാനായി വീർപ്പു മുട്ടി.. രാത്രികളിൽ ഞെട്ടി ഉണർന്നു.. ഏതോ ഇരുണ്ട ഇടുക്കിൽ പെട്ടവനെ പോലെ, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളാൽ സദാ മനസ്സു നിറച്ചു.. ഹൃദയം വെന്തു വെറുതെ ഇരുന്നു.. ഇന്നും അങ്ങനെ തന്നെ.. പക്ഷെ എനിക്കറിയില്ല.. എന്ത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയെന്ന്.. എനിക്കറിയില്ല എനിക്കെന്താണ് നിന്നോടെന്നു.. പ്രണയമാവില്ലെന്ന് അറിയാം.. എന്തെന്നാൽ ഞാൻ നിനക്കായി മരിച്ചില്ല.. ആരെയും ഒന്നിനെയും ത്യജിച്ചില്ല.. പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഈ പേരില്ലാത്ത അനുഭൂതിക്കായ ി ഒരുപാടെന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ പ്രണയത്തിനും വിശ്വാസത്തിനും അർഹത നെടുവാൻ ഞാൻ പലതും ചെയ്തിരുന്നു... ആരെയൊക്കെയോ അവഗണിച്ചിരുന്നു.. ആരിൽ നിന്നൊക്കെയോ പരമാവധി അകലം പാലിച്ചിരുന്നു... ആരെയൊക്കെയോ ഒരുപാടു വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.. ഞാൻ എന്റെ സ്വർത്ഥതക്കായി ചെയ്‌തെന്ന് നീ ആരോപിച്ച പല കാര്യങ്ങളും കുറ്റങ്ങളും, എന്റെ ചുറ്റുപാടുകൾ എന്നെ അങ്ങനെ വിവശനാക്കിയതിനാൽ ആയിരുന്നു.. എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതക്കും, നിന്നെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള അർഹതക്കുമായി, എന്റെ ചുറ്റുപാടുകളോട് ഞാൻ അതിലുമേത്രയോ മടങ്ങു കലഹിച്ചിരുന്നു.. എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവർക്കായി ചെയ്യാനാകുമായിരുന് ന എത്ര എത്ര കാര്യങ്ങളെ എത്ര എത്ര മടങ്ങു ഞാൻ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു.. പക്ഷെ നമ്മുടെ പ്രണയത്തിനായി ഞാൻ ആയിരമായിരം തവണ വേണ്ടെന്ന് വെച്ച അത്തരം പലതും നിന്റെ കണക്കു പുസ്തകത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം എന്റേത് പ്രണയമായിരുന്നില്ല.. പിന്നെ അതെന്താണ്.. അതെന്റെ ഊർജമാണ്.. ശ്വാസമാണ്.. പ്രാണനാണ്.. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ചോദനകൾ ആണ്.. എന്നെ ഞാൻ ആക്കുന്ന സത്യമാണ്.. എന്നെ പൂർണനാക്കുന്ന എന്നിലെ ചൈതന്യം ആണ്.. നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ വെറും ശൂന്യനുമാണ്.. നീ എന്റേതായിരുന്നപ്പോൾ പലതും എഴുതാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിരുന്നു.. നീ എന്നെ അന്യനാക്കിയപ്പോൾ എന്നിൽ തെളിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾക് കും വാക്കുകൾക് കും വാചകങ്ങൾക് കും എല്ലാം നിന്നെ പറ്റി മാത്രമേ എഴുതാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നെ പറ്റി എഴുതാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല.. അവകാശമില്ല.. എന്റേത് പ്രണയവുമല്ല.. ഒന്നും നിനക്ക്‌ അറിയുകയുമില്ല..